در حالی که چند ماه بیشتر از عمر دولت نهم باقی نمانده است مجلس هشتم که قاطبه اعضای آن را اصولگرایان تشکیل می دهند در صدد استیضاح چهار وزیر دولت نهم - وزرای جهاد کشاورزی، بهداشت، آموزش و پرورش و ارتباطات - هستند.
یورش جسورانه و منتقدانه مجلس به کابینه دولت اگرچه می تواند نشانگر احیای نقش مغفول مانده نظارتی مجلس باشد اما با مرور عملکرد مجالس هفتم و هشتم و چهره های شاخص اصولگرای آن در قبال تعامل با دولت و از سویی رخدادهای سیاسی منتهی به انتخابات ریاست جمهوری نهم زوایای تازه و پنهانی از همراهی نسبی برخی اصولگرایان مجلس در این حرکت آشکار می شود. بسیاری از چهره های شاخص سیاسی اصولگرا اما منتقد دولت نیز بر این نکته اذعان دارند که مجالس هفتم و هشتم به دلایل حضور پررنگ اصولگرایان حامی دولت آنگونه که بایسته است تاکنون در نقش نظارتی خود در قبال دولت موفق عمل نکرده اند. با قبول این فرض اراده مجلس بر استیضاح چهار وزیر که با همراهی پیدا و پنهان بخش قابل توجهی از نمایندگان اصولگرا همراه است این سوال را به ذهن متبادر می کند که چرا این جماعت تا پیش از این نقش نظارت را جدی نمی گرفتند اما اکنون حاضر به کوتاه آمدن نیستند و پیغام های پشت پرده مبنی بر مصالحه و سازش را پس می زنند.
بخشی از پاسخ به این سوال را می بایست در خارج از بهارستان جست وجو کرد جایی که احزاب و گروه های سیاسی اصولگرا با نزدیک شدن به موعد انتخابات ریاست جمهوری دهم در حمایت مجدد از رئیس دولت نهم دچار تردیدهای اساسی هستند. شک حمایت مجدد به گونه ای در اردوگاه جریان اصولگرا ریشه دوانده است که گروه های اصولگرایی که تا پیش از این نزدیک به دولت محسوب می شدند هم اکنون از معرفی رئیس دولت فعلی به عنوان تنها کاندیدای انتخاباتی خود ابا می کنند و حتی در صورت انتشار چنین خبری سراسیمه به تکذیب آن می پردازند. دلایل عدم حمایت مجدد این گروه ها از رئیس دولت نهم با رصد شرایط اقتصادی و سیاسی کشور واضح و مبرهن است اما همراهی آنان در استیضاح چهار تن از وزرای دولت نهم به ویژه وزیر آموزش و پرورش دلایلی غیر از این شرایط دارد، چرا که اگر دلایل اصلی استیضاح این وزرا نابسامانی در حوزه های عملکردی آنان بود این دلایل از مدت ها پیش وجود داشت و اگر اراده ای در میان این اصولگرایان برای ایفای نقش نظارتی مجلس می بود، از مدت ها پیش می بایست طرح های استیضاح پی درپی روانه هیات رئیسه مجالس هفتم و هشتم می شد.
اصولگرایانی که امروز افق آینده حیات سیاسی خود را با دولت نهم چندان روشن نمی بینند نیک می دانند که مدیران اجرایی دولت که از سطح وزرا آغاز می شوند مهمترین ابزار انتخاباتی دولت در ریاست جمهوری آتی هستند.
آنان از سوی دیگر می دانند که احمدی نژاد عزم خود را برای حضور مجدد در انتخابات جزم کرده است و حاضر به کنار کشیدن از این عرصه به رای شیوخ نیست. با توجه به این، اصولگرایانی که در حمایت مجدد از احمدی نژاد دچار تردید هستند از هم اکنون با نیت تاثیر گذاری در دستگاه های اجرایی حرکت خود را آغاز کرده اند تا در صورت عدم توافق احتمالی بر روی نام رئیس دولت فعلی در انتخابات آینده بتوانند در جریان انتخابات از کانال دستگاه های اجرایی به نفع کاندیدای خود بر نتیجه انتخابات تاثیر مثبت بگذارند. البته این تنها یک تحلیل است و تحلیل گران دیگری نیز در گوش قلم زمزمه می کنند که نباید از آشفتگی های کنونی دولت و مجلس گول خورد. ماهیگیران بزرگ همیشه از آب گل آلود ماهی می گیرند و حمایت مجدد اصولگرایان از احمدی نژاد در صورت حضور خاتمی یا چهره اصلاح طلب رای آور دیگری تضمین شده است.

نویسنده : آرش شیران

منبع:آفتاب